News: Publication Elle Decoration NL – Issue April 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Our house – Serie of 8 photographic collages, Interior p.92-p.99 – production, styling and photography Studio Mirella Sahetapy, Text Elsbeth Grievink

Om bij weg te dromen

Soms zou je het dagelijks leven stil willen zetten, om alles wat niet bevalt te deleten en er mooiere dingen voor in de plaats zetten. Freelance stylist en fotograaf Mirella Sahetapy doet het regelmatig. Haar eigen huis gebruikt ze als een maquette voor een wereld waarin alles líjkt te kloppen…

Mirella Sahetapy is altijd bezig met het creëren van beelden. Met het vertalen van de sfeer die zich in haar hoofd bevindt, naar het papieren oppervlak. Het resulteert vaak in inspirerende fotoreportages – onder meer voor ELLE Decoration – waarin alles zorgvuldig op elkaar is afgestemd en uitgedacht. Beelden waarin niets detoneert en alles klopt. Droomwerelden.
Het dagelijks leven is vaak stukken weerbarstiger. Ook bij Mirella thuis. Van een zorgvuldig gestylde ontbijttafel is geen sprake als man en kinderen maar tien minuten hebben om hun boterhammen weg te werken. Voor die dure designstoel moet nog even doorgespaard. En die ene muur had net een tintje donkerder gekund. Tja, de realiteit gooit soms roet in het eten. Maar dat weerhoudt Mirella er niet van om erop los te fantaseren. Juist haar eigen huis, waar door man Barry, zoon Wolfram, dochter Faye en haarzelf vooral gelééfd mag worden, is het ideale canvas voor haar ideeën. ‘Misschien verklaart dat mijn voorkeur voor neutrale kleuren. Dat is de basis. Dan kan het daarna nog alle kanten op.’
Ze fotografeert de vertrekken en de meubels in haar huis zoals ze zijn, maar poetst stiekem dingen weg of zet er nieuwe voor in de plaats. Op internet geshopte meubels, die ze best graag zou willen hebben, krijgen een plekje tussen de hare. En met een klik op de knop is die ene muur net iets rozer dan in het echt. Het is een spel dat Mirella speelt met de realiteit. Om nieuwe beelden te kunnen creëren, die met het dagelijks leven niets van doen hebben. ‘Het is fictie, het is niet echt,’ verklapt ze. ‘Ik manipuleer de toeschouwer een beetje, door hem dingen voor te schotelen die eigenlijk niet kunnen.’
Het is Mirella’s manier om te schipperen tussen wat mooi en wat praktisch haalbaar is. ‘Ik denk meestal heel tweedimensionaal. Alles wat telt, is het beeld. Hoe ziet het eruit op papier? Of bepaalde keuzes ook handig zijn, dat is op plat vlak niet belangrijk. Maar als je je eigen woning inricht, is dat natuurlijk wel anders. Dan moet je nadenken of het ook wérkt. Of het wel praktisch is als die tafel zus staat, of die bank zo. Hoewel ik daar lang niet altijd rekening mee houd. Men raadde me mijn Mosa-tegels voor de keuken af, omdat ze eigenlijk voor de badkamer bestemd waren en snel vies zouden worden, maar daar heb ik me niks van aangetrokken. Ze pasten veel te goed in het plaatje.’

Mirella woont sinds twee jaar met man en kinderen op Katendrecht, een Rotterdams schiereiland met een roemrucht verleden. Ooit was het hét uitgaansgebied voor zeebonken en prostituees, nu is het een wijk in opkomst, die door jonge gezinnen en creatieve ondernemers nieuw leven ingeblazen krijgt. Voor een zachte prijs konden Barry en Mirella een drielaagse woning boven een oud theater kopen. ‘Het is een pand met een ruige geschiedenis,’ vertelt Mirella. ‘Daar zag je niks meer van, want het was compleet gesloopt en gestript, maar voelen kon je het nog wel. Wat was hier allemaal wel niet gebéúrd, ging er door me heen. Alles was kaal: de muren, maar ook de betonnen vloer. Hoe we het huis zouden indelen, wist ik nog niet, maar zoals ik vaak heb zodra ik een ruimte binnenstap, had ik wel meteen de sfeer voor ogen.’
Mirella en Barry namen een maand de tijd voor de verbouwing en richtten hun nieuwe huis in met de meubels die ze al hadden, plus een enkele nieuwe aanwinst. ‘Alleen de zwarte kast en het zwarte stoeltje kochten we nieuw. De kast vonden we een stoer ding. Hij vormt een mooi, grafisch blok bij onze verder vrij ingetogen spullen. Dat vind ik er prettig aan.’ Natuurlijk moesten er keuzes gemaakt over de keuken, de badkamer, de vloer. Mirella: ‘Door mijn werk omring ik me altijd met de beste en mooiste spullen van de hoogste kwaliteit. Dat maakt je op een bepaalde manier een beetje verwend; met een compromis neem ik geen genoegen meer. Ik doe liever iets niet, dan half. Wij investeerden in verf, want de juiste kleurtinten kunnen een interieur echt máken, vind ik. Wit is mij te kil. Ik houd van zand- en aardetinten. Dat klinkt een beetje tuttig, maar rustige kleuren scheppen rust. Het moet niet te zoet worden, natuurlijk. Door te spelen met structuren kun je daar veel aan doen. Zo vind ik het leuk om zacht en comfortabel te mixen met rauw. Het geeft niet als het niet helemaal af is.’
Het is duidelijk waarom Mirella zich lekker voelt bij ‘een beetje onaf’. Ze wil kunnen blijven fantaseren. ‘Ik hoop hier nog jaren te blijven wonen, en ik hoop nooit het gevoel te hebben dat het klaar is. Dat zou me benauwen. Nee, liever zie ik mijn huis als een maquette. Een basisplek waar ik al mijn ideeën op kan loslaten. Door te schuiven, te knippen en te plakken. Ook al levert dat beelden op die niet helemaal echt zijn of lichtjes vervreemden. Waarvan je denkt: kan dat eigenlijk wel? Dat is juist leuk.’